ISSN: 1301-2193 E-ISSN: 1308-9846
  • Turkish Journal of
    Endocrinology and Metabolism
ORIGINAL ARTICLE

The Relation of Changes in Prescribing Patterns of Anti-diabetic Drugs and HbA1c Levels Among Patients with Type 2 Diabetes Mellitus: Systematic Analysis of Studies From the the Past 20 Years in Turkey
Antidiyabetik İlaç Kullanım Paternlerindeki Değişim ile Tip 2 Diabetes Mellituslu Hastalarda HbA1c Düzeyi Arasındaki İlişki: Türkiye’de Son 20 Yılda Yapılan Çalışmaların Sistematik Analizi
Makale Dili: EN
ABSTRACT

Giriş: Türkiye’de tip 2 diabetes mellituslu (DM) hastalarda glisemik kontrol düzeyi oldukça düşüktür. Çok sayıda antidiyabetik tedavi seçeneği bulunmasına karşılık önemli sayıda diyabetik kişi hastalığa bağlı makrovasküler ve mikrovasküler komplikasyon riski altındadır.
Amaç: Türkiye’de tip 2 DM’lu hastaların glisemik kontrol, komplikasyon ve tedavileriyle ilgili verilerini ortaya koymak ve diyabet tedavisinde kullanılan yeni ilaçların özellikle insülin analoglarının bu parametreler üzerine etkilerini araştırmaktır.
Gereç ve Yöntem: Bu sistematik derlemede 1990-2010 yılları arasında Türkiye’de erişkin tip 2 DM’lu hastalar üzerinde yapılan çalışmalara ait ulusal ve uluslararası dergilerde yayımlanmış makaleler ve kongrelerde sunulmuş bildiriler incelenmiştir. Bu yayınların ortak özelliği, çalışmalardaki popülasyonun erişkin tip 2 DM’lu hastalardan oluşması ve bu hastalarda HbA1c değeri, diyabetle ilişkili komplikasyon sıklıkları ve/veya kullanılan tedavilerle ilgili verilerin yayınlanmış olmasıdır. 136 yayın incelenmiş ve 92 yayın analiz için uygun görülerek derlemeye dahil edilmiştir.
Bulgular ve Sonuç: HbA1c düzeyi bildirilmiş olan yayınlarda (64 yayında 16.378 hasta) ortalama HbA1c değeri %8,34±0,90’dir. Bu değer 1990-1999 yılları arasında %8,90 iken 2000-2008 yılları arasında %8,28’e azalma göstermiştir. Glisemik kontrolü iyi olan (HbA1c değerinin American Diabetes Association (ADA) kılavuzunda önerildiği şekilde <%7 veya American Association of Clinical Endocrinologists (AACE) kılavuzunda önerildiği şekilde ≤%6,5 olması) hasta oranları sırası ile %30,1 ve %20,7’dir. 2000-2008 döneminde glisemik kontrolü iyi olan hasta oranı 1990-1999’a kıyasla belirgin bir artış göstermiştir. Bu dönem içinde DM’ye bağlı komplikasyonlar içinde retinopatili hasta oranı önemli ölçüde gerileme göstermiştir (%48.4’den %32,9’a azalma). Analize alınan yayınlardaki hastaların büyük bir bölümü oral antidiyabetik (OAD) tedavisi almaktadır (%60,5±10,8). Bunu sıklık sırasına göre, insülin (%17,1±12,5), diyet (%14,3±14,4) ve OAD + insülin (%9,2±10,5) izlemektedir. Bu derlemedeki erişkin tip 2 DM’lu 26,898 hastanın verilerinin analizine göre, Türkiye’de analog insülin kullanımının önemli ölçüde artması ve glitazon grubu gibi yeni ilaçların kullanılmaya başlanması ile 2000-2008 döneminde 1990-1999 arası döneme kıyasla hastaların özellikle glisemik kontrol düzeylerinde kısmen de komplikasyon risklerinde iyi yönde bir değişim mevcuttur. Türk Jem 2011; 15: 77-105



Background:
The level of glycemic control is considered to be too low among patients with type 2 diabetes mellitus (DM) in Turkey. Despite availability of several anti-diabetic treatment alternatives, substantial amount of diabetic patients are at increased risk of diabetes-related macrovascular as well as microvascular complications.
Objective: To evaluate glycemic control, disease-related complications and treatment patterns in patients with type 2 DM in Turkey and the effect of novel anti-diabetic therapeutics, especially, insulin analogues in on these parameters.
Material and Method: In this systematic review, we included studies on type 2 diabetes mellitus patients published in national and international journals and the abstracts presented in the congresses held in Turkey from 1990 to 2010. The common property of these publications was the inclusion of study population ofadult type 2 diabetes mellitus patients with available data regarding HbA1c values, frequency of diabetes-related complications, and treatments. Of 136 publications screened, a total of 92 were considered eligible to be analysed and were included in the present systematic review.
Results and Conclusion: The mean±SD HbA1c level was determined to be 8.34%±0.90% in studies providing data on HbA1c level (64 publications with 16.378 patients) This value was 8.90% in publications of 1990-1999 while decreased to 8.28% in 2000-2008. The rates of patients with appropriate glycemic control (HbA1c level of <7% as recommended in American Diabetes Association (ADA) guidelines or ≤6.5% as recommended in American Association of Clinical Endocrinologists (AACE) guidelines) were 30.1% and 20.7%, respectively. There was a significant increase in the rate of of patients having appropriate glycemic control within the period of 2000-2008 compared with the 1990-1999. In the same period, the regression was also evident for the rate of patients with retinopathy amongst DM related-complications from 48.4% to 32.9%. Most of patients (60.5±10.8%) included in the analysis were identified to receive ongoing oral anti-diabetic (OAD) treatment followed by insulin (17.1%±12.5%), diet (14.3%±14.4%) and OAD+insulin (9.2%±10.5%). In conclusion, analysis of a total of 26.898 patients with type 2 DM in the present review revealed a positive change mainly towards a better glycemic control and comparatively lower risk of diabetes-related complication , by means of substantial increase in use of analogue insulin as well as introduction of novel glitazones from 1990-1999 to 2000-2008 in Turkey. Turk Jem 2011; 15: 77-105