ISSN: 1301-2193 E-ISSN: 1308-9846
  • Turkish Journal of
    Endocrinology and Metabolism
ORIGINAL ARTICLE

The Effect of Basal Analog Insulin on the Glycemic Variability in Type 2 Diabetics
Tip 2 Diyabetiklerde Bazal Analog İnsulinlerin Glisemik Dalgalanmalar Üzerine Etkisi
Doi: 10.4274/tjem.2540 - Makale Dili: EN
ABSTRACT

Purpose: The aim of this study was to investigate the effect of insulin detemir and glargine on glycemic variability as determined by capillary blood glucose measurements in Type 2 diabetics treated with oral antidiabetic drugs.
Material and Method: A total of 64 insulin-naive type 2 diabetics with a HbA1c level of 7.5%-10% were included in the study. The patients were randomized into 3 groups according to the basal insulin analog started; Group 1 (n=22) was started on once-daily detemir, Group 2 (n=22) twice-daily detemir, and Group 3 (n=20) insulin glargine. Basal insulin doses were titrated according to the morning/evening fasting capillary blood glucose levels. Standard deviations of the 8-point intraday fasting and postprandial blood glucose values were compared.
Results: The fasting blood glucose intraday standard deviation values showed an improvement of 22.4% in Group 1, 21.4% in Group 2, and 26.4% in Group 3, while the intraday standard deviation for the postprandial values showed an improvement of 14.4%, 15.2%, and 38.7%, respectively (p>0.05). The standard deviation values did not show statistical significance when the groups were compared with each other. Baseline HbA1c values and insulin doses negatively correlated with the glycemic variability.
Dicussion: Basal insulin added to treatment in Type 2 diabetics provided an improvement of 14.4% to 38.7% in glycemic variability. There was no significant difference between insulin glargine and detemir regarding this effect. Turk Jem 2014; 2: 33-38

ÖZET

Amaç: Bu çalışmanın amacı, oral antidiyabetik ilaçlar ile tedavi edilen Tip 2 diyabet hastalarında insülin detemir ve glarjinin, kapiller kan glukoz ölçümleri ile tespit edilen glisemik dalgalanmalar üzerine etkilerinin incelenmesidir.
Gereç ve Yöntem: Daha önce hiç insulin kullanmamış ve HbA1c düzeyi %7,5-%10 arasında olan toplam 64 Tip 2 diyabetik hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar başlanan bazal insulin analoguna göre 3 gruba randomize edildi; Grup 1’deki (n=22) hastalara günde tek doz insülin detemir, Grup 2’deki (n=22) hastalara günde iki doz detemir ve Grup 3’deki (n=20) hastalara insulin glarjin başlandı. Bazal insulin dozları sabah/akşam açlık kapiller glukoz ölçüm düzeylerine göre titre edildi. Gün içi 8 nokta açlık ve öğün sonrası kan glukoz ölçümlerinin standart deviasyon değerleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Gün içi açlık kan glukoz ölçümlerinin gün içi standart sapma değerlerinde Grup 1’de %22,4, Grup 2’de %21,4 ve Grup 3’te %26,4 düzelme gözlenirken, öğün sonrası değerlerin standart sapma değerlerinde ise sırası ile %14,4, %15,2 ve %38,7 (p>0,05) düzelme tesbit edildi. Standart sapma değerleri her üç grup birebir karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark tesbit edilmedi. Başlangıç HbA1c değerleri ve insulin dozları ile glisemik değişkenlik arasında negatif korelasyon tesbit edildi.
Tartışma: Tip 2 diayebtiklerde tedaviye bazal insulin eklenmesi, glisemik dalgalanmalarda %14,4’ten %38,7’ye kadar iyileşme sağlamaktadır. Bu etki açısından insulin detemir ve glargjin arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark tesbit edilmemiştir. Turk Jem 2014; 2: 33-38