ISSN: 1301-2193 E-ISSN: 1308-9846
  • Turkish Journal of
    Endocrinology and Metabolism
ORIGINAL ARTICLE

Physician Adherence to the SEMT Guidelines for the Management of Type 2 Diabetes in Turkey: ADMIRE Study -Original Article
Physician Adherence to the SEMT Guidelines for the Management of Type 2 Diabetes in Turkey: ADMIRE Study -Original Article
Makale Dili: EN
Bu makale, CC BY-NC-SA altında lisanslanmış açık erişim bir makaledir.
ABSTRACT

Abstract
Objective:
To evaluate the impact of physicians’ adherence to the guidelines developed by the Diabetes Study Group of The Society of Endocrinology and Metabolism of Turkey (SEMT) on glycemic control in diabetes mellitus.
Materials and Methods: This was a multi-center, retrospective, and non-interventional study. The medical records of 1.790 patients with type 2 diabetes followed by 180 physicians during the last 12 months were reviewed. Adherence of physicians to the SEMT guidelines was scored between 0-10 (0 for non-adherence, 10 for full adherence).
Results: Follow-up procedures were ≥75% in adherence to the guidelines in 52% of patients. Medical history was taken in full adherence to the guidelines for 69.8% of patients, but physical examination was in full adherence only for 8.3% of patients. The degree of guideline adherence for physical examination was inversely correlated with glycated hemoglobin A1c (A1C), fasting blood glucose (FBG), and 2-hour postprandial blood glucose (PPBG) levels. The minimum levels of A1C, FBG, and PPBG were significantly associated with the degree of general adherence to the guidelines (P<0.05).
Conclusions: Physician adherence to the SEMT guidelines is suboptimal. Training of physicians would increase their adherence providing standardization of care and improving patients’ outcome. Turk Jem 2010; 14: 66-72
Key words: Diabetes Mellitus; guideline adherence; physicians; drug therapy; diabetes management

Özet
Amaç:
Hekimlerin Türkiye Endokrinoloji ve Metabolizma Derneği (TEMD) bünyesindeki ADMIRE Çalışma Grubu tarafından oluşturulan kılavuzlara uyumunun tip 2 diyabet hastalarının glisemik kontrol derecesi üzerindeki etkisini belirlemek.
Gereç ve Yöntemler: Bu çok merkezli, retrospektif ve müdehalesiz çalışmada toplam 180 hekim tarafından izlenmiş olan 1790 tip 2 diyabet hastasının kayıtları gözden geçirildi. Hekimlerin TEMD kılavuzlarına uyumu 0 ila 10 arasında puanlandı (0=uyumsuzluk, 10=tam uyum).
Bulgular: Hastaların %52'sinin izlemindeki uygulamalarda kılavuzlara uyum oranı %75 idi. Hastaların %69,8'inde tıbbi öykü sorgulama kılavuzlara tam uyum gösterirken, fizik muayenede bu oran sadece %8,3'tü. Fizik muayenede kılavuza uyum derecesi glikozillenmiş hemoglobin A1c (A1C), açlık kan glukoz (AKG) ve tokluk kan glukoz (TKG) düzeyleri ile ters ilişkiliydi. Kılavuzlara genel uyum derecesi ile A1C, AKG ve TKG'nin minimum değerleri arasında anlamlı derecede ilişki vardı (p<0,05).
Sonuç: Hekimlerin TEMD kılavuzlarına uyumu yetersizdir. Hekimlere eğitim verilmesi kılavuzlara uyumlarını artıracak ve böylece tedavide standardizasyon ve hastaların klinik seyirlerinde düzelme sağlayacaktır. Türk Jem 2010; 14: 66-72
Anahtar kelimeler: Diabetes mellitus; kılavuza uyum; hekimler; ilaç tedavisi; diyabetin yönetimi

ÖZET

Abstract
Objective:
To evaluate the impact of physicians’ adherence to the guidelines developed by the Diabetes Study Group of The Society of Endocrinology and Metabolism of Turkey (SEMT) on glycemic control in diabetes mellitus.
Materials and Methods: This was a multi-center, retrospective, and non-interventional study. The medical records of 1.790 patients with type 2 diabetes followed by 180 physicians during the last 12 months were reviewed. Adherence of physicians to the SEMT guidelines was scored between 0-10 (0 for non-adherence, 10 for full adherence).
Results: Follow-up procedures were ≥75% in adherence to the guidelines in 52% of patients. Medical history was taken in full adherence to the guidelines for 69.8% of patients, but physical examination was in full adherence only for 8.3% of patients. The degree of guideline adherence for physical examination was inversely correlated with glycated hemoglobin A1c (A1C), fasting blood glucose (FBG), and 2-hour postprandial blood glucose (PPBG) levels. The minimum levels of A1C, FBG, and PPBG were significantly associated with the degree of general adherence to the guidelines (P<0.05).
Conclusions: Physician adherence to the SEMT guidelines is suboptimal. Training of physicians would increase their adherence providing standardization of care and improving patients’ outcome. Turk Jem 2010; 14: 66-72
Key words: Diabetes Mellitus; guideline adherence; physicians; drug therapy; diabetes management

Özet
Amaç:
Hekimlerin Türkiye Endokrinoloji ve Metabolizma Derneği (TEMD) bünyesindeki ADMIRE Çalışma Grubu tarafından oluşturulan kılavuzlara uyumunun tip 2 diyabet hastalarının glisemik kontrol derecesi üzerindeki etkisini belirlemek.
Gereç ve Yöntemler: Bu çok merkezli, retrospektif ve müdehalesiz çalışmada toplam 180 hekim tarafından izlenmiş olan 1790 tip 2 diyabet hastasının kayıtları gözden geçirildi. Hekimlerin TEMD kılavuzlarına uyumu 0 ila 10 arasında puanlandı (0=uyumsuzluk, 10=tam uyum).
Bulgular: Hastaların %52'sinin izlemindeki uygulamalarda kılavuzlara uyum oranı %75 idi. Hastaların %69,8'inde tıbbi öykü sorgulama kılavuzlara tam uyum gösterirken, fizik muayenede bu oran sadece %8,3'tü. Fizik muayenede kılavuza uyum derecesi glikozillenmiş hemoglobin A1c (A1C), açlık kan glukoz (AKG) ve tokluk kan glukoz (TKG) düzeyleri ile ters ilişkiliydi. Kılavuzlara genel uyum derecesi ile A1C, AKG ve TKG'nin minimum değerleri arasında anlamlı derecede ilişki vardı (p<0,05).
Sonuç: Hekimlerin TEMD kılavuzlarına uyumu yetersizdir. Hekimlere eğitim verilmesi kılavuzlara uyumlarını artıracak ve böylece tedavide standardizasyon ve hastaların klinik seyirlerinde düzelme sağlayacaktır. Türk Jem 2010; 14: 66-72
Anahtar kelimeler: Diabetes mellitus; kılavuza uyum; hekimler; ilaç tedavisi; diyabetin yönetimi