ISSN: 1301-2193 E-ISSN: 1308-9846
  • Turkish Journal of
    Endocrinology and Metabolism
ORIGINAL ARTICLE

Paraoxonase 1 Activity and its Polymorphism in Type 2 Diabetic Nephropathy
Tip 2 Diyabetik Nefropatide Paraoksonaz 1 Aktivitesi ve Polimorfizmi
Doi: 10.25179/tjem.2018-60184 - Makale Dili: EN
Turk J Endocrinol Metab 2018;22:151-157
ABSTRACT
Objective: This study aims to investigate the role of paraoxonase 1 activity and Q192R polymorphism in the development of nephropathy in patients with Type 2 diabetes mellitus. Material and Methods: This case-control study included 100 patients with Type 2 diabetes mellitus for more than five years, admitted to our hospital. They were divided into two groups (with and without diabetic nephropathy) on the basis of albumin-creatinine ratio. Serum samples of all patients were subjected to paraoxonase 1 arylesterase activity, using phenylacetate as the substrate. Paraoxonase 1 phenotyping was carried out by calculating the ratio of inhibited arylesterase activity to non-inhibited arylesterase activity using phenylacetate and p-nitrophenyl acetate, respectively, as substrates. Results: Paraoxonase 1 arylesterase activity was found to be significantly lower in subjects with diabetic nephropathy than that in the subjects without diabetic nephropathy (85.4±24.12 vs. 127.94±25.51 p=0.01). Bothunivariate (Odds ratio=1.073, Neglekerke’s R2=0.565, area under the curve=0.888, p≤0.001) and multivariate (Odds ratio= 1.067, [95% confidence interval (1.023-1.113), p=0.003)] logistic tests showed independent, protective association of paraoxonase 1 arylesterase activity with the development of diabetic nephropathy. Paraoxonase 1 RR homozygous diabetic patients were observed to be significantly associated with diabetic nephropathy in the univariate logistic regression (R2=0.056 area under the curve=0.600 p=0.037), while the multivariate analysis did not show any significance. Conclusion: A decreased paraoxonase 1 arylesterase activity may be considered to be an additional risk factor in the development of nephropathy in diabetes mellitus. Paraoxonase 1 RR homozygous individuals may be at an increased risk of being affected by diabetic nephropathy.
ÖZET
Amaç: Bu çalışmada, Tip 2 diabetes mellitusu olan hastalarda nefropati gelişiminde paraoksonaz 1 ve Q192R polimorfizminin etkinliğinin araştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu vaka-kontrol çalışmasına, hastanemize başvuran ve beş yıldan fazla süredir diabetes mellitusu olan 100 hasta alındı. Hastalar, albümin/kreatinin oranına göre iki gruba ayrıldı (diyabetik nefropatisi olan ve olmayan). Tüm hastaların serum örnekleri substrat olarak fenilasetat kullanılarak paraoksonaz 1 arilesteraz aktivitesine tabi tutuldu. Paraoksonaz 1 fenotiplendirmesi, inhibe olan arilesteraz aktivitesinin inhibe olmamış arilesteraz aktivitesine oranının substrat olarak sırasıyla fenilasetat ve p-nitrofenil asetat kullanarak hesaplanmasıyla gerçekleştirildi. Bulgular: Diyabetik nefropatisi olan hastalarda, diyabetik nefropatisi olmayanlara göre paraoksonaz 1 arilesteraz aktivitesi anlamlı olarak daha düşük bulunmuştur (sırasıyla, 85,4±24,12 ve 127,94±25,51; p=0,01). Hem tek değişkenli (Odds oranı=1.073, Neglekerke’s R2=0,565, eğri altında kalan alan=0,888, p≤0.001) hem de çok değişkenli (Odds oranı=1,067, [%95 güven aralığı (1,023-1,113), p=0,003] lojistik testler paraoksonaz 1 arilesteraz aktivitesinin diyabetik nefropatisi gelişimi açısından bağımsız koruyucu ilişkisini ortaya koymuştur. Tek değişkenli analizlerde, paraoksonaz 1 RR homozigot diyabetik hastaların diyabetik nefropatisi ile anlamlı ilişki gösterdiği gözlenmiş (R2=0,056 eğri altında kalan alan=0,600 p=0,037), fakat aynı ilişki çok değişkenli analizlerde gösterilememiştir.Sonuç: Azalmış paraoksonaz 1 arilesteraz aktivitesi diabetes mellitus hastalarında nefropati gelişimi açısından ek bir risk faktörü olarak kabul edilebilmektedir. Paraoksonaz 1 RR homozigot bireyler diyabetik nefropatisi açısından artmış risk altında olabilmektedir.