ISSN: 1301-2193 E-ISSN: 1308-9846
  • Turkish Journal of
    Endocrinology and Metabolism
ORIGINAL ARTICLE

Medication Adherence and Associated Factors Among Type II Diabetic Patients in East Azerbaijan, Iran
Doğu Azerbaycan’da Tip II Diyabet Hastaları Arasında Tedavi Uyuncu ve İlişkili Faktörler
Received Date : 24 Feb 2019
Accepted Date : 04 Jul 2019
Doi: 10.25179/tjem.2019-65597 - Makale Dili: EN
Turk J Endocrinol Metab 2019;23:158-167
ABSTRACT
Objective: The aim of this study was to determine the factors contributing to non-adherence to medication and nonmedication treatments among diabetic patients. Material and Methods: This cross-sectional study was conducted in family medicine clinics in Tabriz, Northwest of Iran, from May-September of 2018. The Persian version of the eight-item Morisky Medication Adherence Scale was used to assess the adherence to treatment, and a validated questionnaire was used to determine the factors influencing non-adherence to treatment. We analyzed the data using descriptive statistics, t-test, chi-square test, and logistic regression modeling. Results: A total of 320 diabetic patients were included in this study with a mean age of 58.1±13.7 years, with 36.2% males and 63.8% females. Of the patients, 0.9%, 14%, and 85% of patients had high, moderate, and low adherence to medication, respectively. In univariate logistic regression, the factors that associated with high adherence to treatment were female gender, living alone, living in urban, lacking insurance, and having diabetic complications. In contrast, in multivariate logistic regression, only two factors associated with high adherence to treatment, namely, living alone (odds ratio, 3.29; 95% confidence interval: 1.44– 7.94) and unemployment odds ratio, 0.085; 95% confidence interval: 0.008–0.9). Conclusion: Adherence to treatment in our study population was suboptimal. Our study population specified the lack of places for physical activity and difficulty in maintaining diet as major barriers for adherence to treatment. We also identified occupation and living arrangement to be predictive factors for adherence to treatment.
ÖZET
Amaç: Bu çalışmada, diyabetik hastalar arasında ilaç tedavisine ve ilaç dışı tedavilere uyuncun olmamasına katkı sağlayan faktörlerin incelemesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Bu çapraz tasarımlı çalışma, İran’ın Kuzey Batısında Tabriz’de, aile hekimliği kliniklerinde, Mayıs- Eylül 2018 tarihleri arasında yürütülmüştür. Tedaviye uyuncu değerlendirmek için, sekiz-başlıklı Morisky İlaç Tedavisine Uyunç Ölçeği’nin İran versiyonu ve tedaviye uyuncun olmamasına katkıda bulunan faktörleri saptamak için onaylı bir soru formu kullanılmıştır. Veriler; tanımlayıcı istatistikler, t-testi, ki-kare testi ve lojistik regresyon modelleme kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya toplam 320 diyabetik hasta dâhil edilmiştir. Hastaların ortalama yaşları 58,1±13,7 yıldır, %36,2’si erkek ve %63,8’i kadındır. Hastaların %0,9’u, %14’ü ve %85’i tedaviye sırası ile yüksek, orta derecede ve düşük uyunç göstermiştir. Tek değişkenli lojistik regresyonda, tedaviye yüksek uyunç ile ilişkilendirilen faktörler şunlardır: Kadın cinsiyet, yalnız yaşamak, şehirde yaşamak, sigortanın olmaması ve diyabetik komplikasyonların varlığı. Aksine, çok değişkenli lojistik regresyonda yüksek uyunç ile ilişkili sadece iki faktör belirlenmiştir. Bunlar; tek başına yaşamak (odds oranı, 3,29; %95 güven aralığı: 1,44–7,94) ve işsiz olmaktır (odds oranı, 0,085; %95 güven aralığı: 0,008–0,9). Sonuç: Çalışma populasyonumuzda tedavi uyuncu suboptimaldir. Çalışma populasyonumuz, tedavi uyuncuna en büyük engel olarak fiziksel aktivite için uygun yerlerin olmamasını ve diyeti sürdürmenin güçlüğünü belirtmiştir. Çalışmamızda, aynı zamanda, meslek ve yaşam düzenlemeleri de tedavi uyuncu için prediktif faktörler olarak saptanmıştır.