ISSN: 1301-2193 E-ISSN: 1308-9846
  • Turkish Journal of
    Endocrinology and Metabolism
REVIEW

Evaluation of Preventive Studies in Type 1 Diabetes Mellitus
Tip 1 Diabetes Mellitusta Önleme Çalışmalarının Değerlendirilmesi
Available Online : 30 Nov -0001
Doi: 10.4274/Tjem.2124 - Makale Dili: EN
ABSTRACT

Type 1 diabetes mellitus (DM) is a chronic autoimmune disease in which destruction of the beta cells in the islets of Langerhans results in insulin deficiency and hyperglycemia. We only definitely know that autoimmunity is the most important effector mechanism of type 1 DM. Type 1 DM precipitates in genetically susceptible individuals after an exposure to environmental trigger. According to current data, type 1 DM-associated genes are classified as susceptibility and protective genes. This insidious disease process evolves over a period of years. Prevention of type 1 DM requires detection of the earliest events in the process. Until now, autoantibodies are generally used as a serum biomarker, but current studies about T cell and metabolome might strengthen diagnostic view. Current preventive clinical studies usually focus on environmental factors. During the natural course of type 1 DM, many strategies have been tested at different stages in the form of primary, secondary and tertiary studies. The aim of the intervention studies for type 1 diabetes is to suppress pathogenic autoreactivity, restore/preserve beta cell mass and function to sufficient levels to provide good metabolic control, and to delay or prevent disease development. Therapeutic studies evaluate the effect of antigen specific and non-specific immune interventions, restoration of the damaged beta cells and also combination of these therapies. The results of intervention studies done till now are modulation of autoimmune process and partial prevention of loss of insulin release following the diagnosis. A single long-term effective prevention has not been identified yet. Turk Jem 2013; 17: 38-45

ÖZET

Tip 1 diabetes mellitus (DM), Langerhans adacıklarındaki beta hücrelerin hasarı sonucu oluşan insülin eksikliği ve hiperglisemi ile karakterize kronik otoimmün bir hastalıktır. Sadece kesin olarak bildiğimiz altta yatan en önemli mekanizmanın otoimmünite olduğudur. Tip 1 DM, genetik yatkın bireylerde çevresel tetikleyici bir etkenle başlatılmaktadır. Güncel verilere göre yatkınlık oluşturan veya koruyucu rol alan genler bulunmaktadır. Bu yavaş seyirli hastalığın ortaya çıkması yıllar alabilmektedir. Tip 1 DM’yi önleme çalışmalarının etkin olması için patogenezdeki en erken olayların saptanması gerekmektedir. Şimdiye kadar tip 1 DM’yi önceden tahmin etmede en yaygın kullanılan serum belirteci otoantikorlardı, ancak son zamanlarda T hücreleri ile ilgili verilerden ve metabolom çalışmalarından da faydalanılmaktadır. Güncel klinik önleme çalışmalarında özellikle tetikleyici faktörler üzerinde yoğunlaşılmaktadır. Hastalığın doğal seyri göz önüne alınarak faklı aşamalarda primer, sekonder ve tersiyer önleme çalışmaları yapılmaktadır. Çalışmaların amacı patojen otoreaktiviteyi baskılamak, iyi metabolik kontrolü sağlayabilen yeterli seviyede beta hücre kitlesi ve fonksiyonlarını koruyarak ve/veya yenileyerek hastalık gelişimini önlemek veya geciktirmektir. Önleme çalışmaları antijene özgü ve antijene özgü olmayan immün müdahalelerin etkilerini, hasarlı beta hücrelerinin restorasyonunu ve bu tedavilerin kombinasyonlarını değerlendirmektedir. Şimdiye kadar yapılan müdahele çalışmalarının sonuçları otoimmün sürecin düzenlenmesi ve diyabet tanısı konduktan kısa bir süre sonra insülin salınım kaybının kısmi önlenmesidir. Tek başına ve uzun dönem etkili bir korunma henüz tanımlanamamıştır. Turk Jem 2013; 17: 38-45